زیبایی

معمولا در 40 تا 60 درصد موارد، بیماری عود می کند. در این صورت وقتی کیست مویی یا پیلونیدال آلوده و مزمن می شود، نیاز به عمل جراحی دارد. پزشکان ابتدا از طریق تزریق، چرک را خارج و سپس در اتاق عمل، کل کیست آلوده را جدا می کنند. باید توجه داشته باشید که قبل از عمل تخمین اندازه و عمق کیست غیر ممکن است و فقط با باز کردن آن است که جراحان به اصطلاح قسمت غرق شده کوه یخ را کشف می کنند. یک کیست کوچک می تواند آبسه بسیار بزرگتری را پنهان داشته باشد.
در صورت عفونت و درد باید داروهای آنتی بیوتیک و مسکن تحت نظر پزشک مصرف شود. در ایران برای درمان این کیست اگر مزمن نباشد جراحی با لیزر در مطب به صورت سرپایی بدون درد وخونریزی انجام، توده چرکین شکاف خورده و تخلیه می‌شود. درمان کیست مویی از طریق دارو و به روش خانگی به هیچ عنوان قطعی نیست و در اکثر مواقع فقط برای کاهش عفونت و التهاب مورد استفاده قرار می‌گیرد.
اگر چه جراحی و درمان کیست مویی توسط دکتر دانش پژوه معمولا کوتاه و عموما بی خطر است با این حال، روند بهبودی آن پس از عمل نیاز به توجه ویژه ای دارد تا از تکرار عفونت جلوگیری شود.
تاکید می شود که مراقبت بعد از جراحی باید طبق دستور پزشک و با توجه به سطح وخامت و نوع جراحی انجام شود تا از عود مجدد بیماری و یا بروز عفونت جلوگیری گردد. معمولا جراحان برای جلوگیری از ابتلا به عفونت جدید، زخم را نمی بندند تا به خودی خود بهبود یابد. باید زمان لازم برای بهبودی اپیدرم وجود داشته باشد. محل زخم باید عاری از مو نگه داشته شود و حتی طبق توصیه پزشکان جراح، باید زخم را حتی پس از التیام عاری از مو نگه داشت و هر چند هفته یک بار موها را از بین برد که در این صورت احتمال برگشت بیماری بسیار کاهش خواهد یافت.

پس از عمل جراحی، بیمار به طور متوسط به دو ماه بی حرکتی و مراقبت روزانه پرستار در خانه نیاز دارد. همچنین رعایت بهداشت فردی، استفاده از توالت فرنگی تا چند روز بعد از جراحی و نشستن صحیح از موارد مهم دیگری است که لازم است توسط بیمار رعایت شود.

نتیجه اینکه، روش های درمان کیست مویی با توجه به نوع و سطح وخامت آن متفاوت است و نهایتا این پزشک است که تصمیم می گیرد چه درمانی را آغاز کند. به هر حال در بیماری کیست مویی یا سینوس پیلونیدال بهترین روش درمانی روشی است که کمترین میزان عود را به دنبال داشته باشد، عوارض بعد از عمل به حداقل برسد، در سریعتری زمان ممکن زخم بهبود یابد و بیمار هر چه سریعتر بتواند به حالت عادی باز گردد.

معمولا در 40 تا 60 درصد موارد، بیماری عود می کند. در این صورت وقتی کیست مویی یا پیلونیدال آلوده و مزمن می شود، نیاز به عمل جراحی دارد. پزشکان ابتدا از طریق تزریق، چرک را خارج و سپس در اتاق عمل، کل کیست آلوده را جدا می کنند. باید توجه داشته باشید که قبل از عمل تخمین اندازه و عمق کیست غیر ممکن است و فقط با باز کردن آن است که جراحان به اصطلاح قسمت غرق شده کوه یخ را کشف می کنند. یک کیست کوچک می تواند آبسه بسیار بزرگتری را پنهان داشته باشد.
در صورت عفونت و درد باید داروهای آنتی بیوتیک و مسکن تحت نظر پزشک مصرف شود. در ایران برای درمان این کیست اگر مزمن نباشد جراحی با لیزر در مطب به صورت سرپایی بدون درد وخونریزی انجام، توده چرکین شکاف خورده و تخلیه می‌شود. درمان کیست مویی از طریق دارو و به روش خانگی به هیچ عنوان قطعی نیست و در اکثر مواقع فقط برای کاهش عفونت و التهاب مورد استفاده قرار می‌گیرد.
اگر چه جراحی و درمان کیست مویی توسط دکتر دانش پژوه معمولا کوتاه و عموما بی خطر است با این حال، روند بهبودی آن پس از عمل نیاز به توجه ویژه ای دارد تا از تکرار عفونت جلوگیری شود.
تاکید می شود که مراقبت بعد از جراحی باید طبق دستور پزشک و با توجه به سطح وخامت و نوع جراحی انجام شود تا از عود مجدد بیماری و یا بروز عفونت جلوگیری گردد. معمولا جراحان برای جلوگیری از ابتلا به عفونت جدید، زخم را نمی بندند تا به خودی خود بهبود یابد. باید زمان لازم برای بهبودی اپیدرم وجود داشته باشد. محل زخم باید عاری از مو نگه داشته شود و حتی طبق توصیه پزشکان جراح، باید زخم را حتی پس از التیام عاری از مو نگه داشت و هر چند هفته یک بار موها را از بین برد که در این صورت احتمال برگشت بیماری بسیار کاهش خواهد یافت.

پس از عمل جراحی، بیمار به طور متوسط به دو ماه بی حرکتی و مراقبت روزانه پرستار در خانه نیاز دارد. همچنین رعایت بهداشت فردی، استفاده از توالت فرنگی تا چند روز بعد از جراحی و نشستن صحیح از موارد مهم دیگری است که لازم است توسط بیمار رعایت شود.

نتیجه اینکه، روش های درمان کیست مویی با توجه به نوع و سطح وخامت آن متفاوت است و نهایتا این پزشک است که تصمیم می گیرد چه درمانی را آغاز کند. به هر حال در بیماری کیست مویی یا سینوس پیلونیدال بهترین روش درمانی روشی است که کمترین میزان عود را به دنبال داشته باشد، عوارض بعد از عمل به حداقل برسد، در سریعتری زمان ممکن زخم بهبود یابد و بیمار هر چه سریعتر بتواند به حالت عادی باز گردد.